آنان كه گذشته را به یاد نمی آورند محكوم به تكرار آنند.

کسی که اندرز ارزان را رد می کند پشیمانی رابه قیمت گرانی می خرد.

برای شروع سخترین کار همان قدم اول است.

در میان همه نعمت های خداوند تنها عقل است كه به یك میزان تقسیم شده چون همه خود را عاقل ترین میدانند.

افلاطون:هر کس در طلب خیر و سعادت دیگران باشد بالاخره سعادت خودش را هم به دست خواهد آورد.

محرومیت استعدادهایی را شکوفا میسازد که در خوشی ها پوشیده میمانند.

حباب ها همیشه قربانی هوای درونشان می شوند .

همیشه نگاهی را باور کن که وقتی از آن دور شدی در انتظارت بماند.

خوبین؟ببخشید که مدت ها بود مطلب نمیذاشتم.

امروز ۵ دی است روزی که یک فاجعه ی بزرگ در کشور عزیزمون(۵ سال پیش)رخ داد.روزی که .............

نمی دونم یادتون هست یا نه،فاجعه ی بم چیزی که باعث شد مردم زیادی در بم جان خودشون را از دست بدن.

حتما کسانی که این مطلب را می خوانند یادشون هست که چه اتفاق هایی در ۵ سال پیش رخ داد.فقط می خواستم یادآوری کنم تا حتی اگه یادمون هم رفته یادمون بیاد.

امیدوارم تمام کسانی که از این فاجعه جون سالم به در برده اند تا آخر عمر به خوبی زندگی کنند هرچند که هیچ گاه این فاجعه و غم از دست دادن عزیزانشون یادشون نمیره.

اما یه چیز دیگه هم هست و اون اینکه ۷ دی هم سالگرد فوت آیدین نیکخواه بهرامی یکی از بازیکنان ارزشمند تیم ملی بسکتبال ایران است.

قرار است فردا(جمعه)برای او  سالگرد و یک بازی نمادین برگزار کنند.

امیدوارم روح همه ی این افراد شاد باشه.

ببخشید این آپم خیلی غمناک شد ولی نمیشه کاریش کرد.شاید بعضی ها با خوندن این مطالب به خودشون بیان.

در زندگی هر کدام از ما ممکنه فراز و نشیب­های بسیار زیادی وجود داشته باشه. ممکنه بعضی وقتها ما

دچار مشکلاتی بشیم که اکثراً خودمون اونها رو رقم زدیم و زمانیکه با اونها دست و پنجه نرم می­کنیم

ممکنه شکست بخوریم و این شکست رو دست تقدیر و سرنوشت و ... بدونیم. در صورتیکه اصلاً اینطور

نیست. بلکه خود ما همه کارها رو انجام دادیم. بهتره توی زندگیمون همیشه قدر اون چیزی که هستیم

رو بدونیم و همه تلاشمون در این باشه که روز به رزو بهتر بشیم. 

لئوناردو داوینچی به هنگام کشیدن تابلوی شام آخر، دچار مشکل بزرگی شد. او می­بایست نیکی را به

شکل ((عیسی)) و بدی را به شکل ((یهودا )) یکی از یاران عیسی که هنگام شام تصمیم گرفت به او

خیانت کند، تصویر می­کرد. کار را نیمه تمام رها کرد تا مدلهای آرمانی­اش را پیدا کند. روزی در یک مراسم

همسرایی، تصویر کامل مسیح را در چهره یکی از جوانان همسرا یافت. جوان را به کلیسا دعوت کرد و

تابلو را به او نشان داد. سپس جوان را به کارگاهش برد و از چهره­اش اتودها و طرح­هایی برداشت.

سه سال گذشت، تابلو شام آخر، تقریباً تمام شده بود اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا

نکرده بود.  کاردینال مسئول کلیسا کم­کم به او فشار آورد که نقاشی روی دیوار را زودتر تمام کند. نقاش،

پس از روزها جستجو، جوان شکسته و ژنده­پوش و مستی را در جوی آبی  یافت.

از دستیارانش خواست او را به کلیسا بیاورند، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن از او نداشت. گدا را

که درست نمی­فهمید چه خبر است به کلیسا آوردند. دستیاران داووینچی سرپا نگهش داشتند و در

همان حالت، داوینچی از خطوط بی­تقوایی، گناه و خودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بود،

طرحی کشید.

وقتی کار تمام شد، گدا که دیگر مستی از سرش پریده بود، چشمهایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش

را دید و با آمیزه­ای از شگفتی و اندوه گفت:

-  ((من این تابلو را قبلاً دیده­ام))

داوینچی شگفت زده پرسید:

-   ((کجا؟))

-   سه سال پیش، قبل از اینکه همه چیزم را از دست بدهم، زمانی که در یک گروه همسرایی آواز می­

خواندم و زندگی زیبایی داشتم، هنرمندی از من دعوت کرد تا مدتی نقاشی چهره عیسی بشوم.

جوانی که روزی از چهره اون داوینچی نیکویی رو کشیده بود تونست خودش رو به جایی برسونه که تبدیل

به تاریکی و زشتی بشه. ما انسانها خیلی وقتها به خاطر اینکه دوست داریم خودمون رو با دیگران

مقایسه بکنیم و یا حتی خودمون رو کمتر از اونها بدونیم و سعی کنیم کارهای اونها رو انجام بدیم،

خودمون رو از دست می­دیم. کمی به اون چیزی که خدا ما رو برای اون آفریده فکر کنیم. قدر اون چیزی که

هستیم رو بدونیم.

حرفم رو با یک بیت شعر و چند جمله تموم می­کنم:

مولوی:

ساعتــی میزان اینی، ساعتــی میـــــــــــزان آن

یک نفس میزان خود باش تا شوی موزون خویش

ما سه چهارم از اصالت وجودی خود را به قیمت شبیه شدن به دیگران از دست میدهیم.

به دنیا آمده ای، درست مانند کتابی باز و نانوشته، باید سرنوشت خود را رقم زنی، خود و نه کس دیگر.

خالق سرانجام خود باش. میتوانی همچون بذر بمانی و بمیری و همچنین میتوانی گل باشی و

بشکفی، میتوانی درخت باشی و ببالی.

                                                       به یاد خسرو شکیبایی...

هاى اوليه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آن ها را به يک اندازه دوست دارد و فرقى بين

آنها قائل نيست. البته او دروغ مي گفت و چنين چيزى امکان نداشت. مخصوصاًاين که پسر کوچکى در

رديف جلوىکلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از

او نداشت. تدى سال قبل نيز دانش آموز همين کلاس بود. هميشه لباس هاى کثيف به  تن داشت، با

بچه هاى ديگر نمي جوشيد و به درسش هم نمي رسيد. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم

تامپسون از دست او بسيار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد. امسال که

دوباره تدى در کلاس پنجم حضور مي يافت، خانم تامپسون تصميم گرفت به پرونده تحصيلى سال هاى

قبل او نگاهى بياندازد تا شايد به علّت درس نخواندن او پي ببرد و بتواند کمکش کند.

معلّم کلاس اول تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است.

تکاليفش  را خيلى خوب انجام مي دهد و رفتارخوبى دارد. 'رضايت کامل'.

>

معلّم کلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العاده اى است. همکلاسيهايش

دوستش دارند ولى او به خاطر بيمارى درمان ناپذير مادرش که در خانه بسترى است دچار مشکل  روحى

است.

> 

 معلّم کلاس سوم او در پرونده اش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسيار گران تمام شده است. او تمام

تلاشش را براى درس خواندن مي کند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر شرايط محيطى

او در خانهتغيير نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.

> 

 معلّم کلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها کرده و علاقه اى به مدرسه

نشان نمي دهد. دوستان زيادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش مي برد.

> 

 خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشکل او پى برد و از اين که دير به فکر افتاده بود خود را

نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن روز،روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدايايى براى او آوردند. هداياى

بچه ها همه در کاغذ کادوهاى زيبا و نوارهاى رنگارنگ پيچيده شده بود،بجز هديه تدى که داخل يک کاغذ

معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم تامپسون هديه ها را سرکلاس باز کرد. وقتى

بسته تدى را باز کرد يک دستبند کهنه که چند نگينش افتاده بود و يک شيشه عطر که سه چهارمش

مصرف شده بود در داخل آن بود. اين امر باعث خنده بچه هاى کلاس شد امّا خانم تامپسون فوراً خنده

بچه ها را قطع کرد و شروع به تعريف از زيبايى دستبند کرد. سپس آن را همانجا به دست کرد و مقدارى از

آن عطر را نيز به خود زد. تدى آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتىبيرون مدرسه صبر کرد تا

خانم تامپسون از مدرسه خارج شد. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى

مادرم را مي داديد.
 

 خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشينش رفت و براى دقايقى طولانى گريه کرد. از آن

روز به بعد، او آدم ديگرى شد و در کنار تدريس خواندن، نوشتن، رياضيات و علوم، به آموزش 'زندگي'

و 'عشق به همنوع' به بچه ها پرداخت و البته توجه ويژه اى نيز به تدى مي کرد.
 

 پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم تامپسون او را بيشتر تشويق مي کرد او هم

سريعتر پاسخ مي داد. به سرعت او يکى از با هوش ترين بچه هاى کلاس شد و خانم تامپسون با

وجودى که به دروغ گفته بود که همه را به يک اندازه دوست دارد، امّا حالا تدى محبوبترين دانش آموزش

شده بود.

يکسال بعد، خانم تامپسون يادداشتى از تدى دريافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترين معلّمى

هستيد که من در عمرم داشته ام.

>

شش سال بعد، يادداشت ديگرى از تدى به خانم تامپسون رسيد. او نوشته بود که دبيرستان را تمام

کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترين معلمى هستيد که در تمام

عمرم داشته ام.

>

چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه ديگرى دريافت کرد که در آن تدى نوشته بود با وجودى که روزگار

سختى داشته است امّا دانشکده را رها نکرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصيل مي

شود. باز هم تأکيد کرده بود که خانم تامپسون بهترين معلم دوران زندگيش بوده است.

>

چهار سال ديگر هم گذشت و باز نامه اى ديگر رسيد. اين بار تدى توضيح داده بود که پس از دريافت

ليسانس تصميم گرفته به تحصيل ادامه دهد و اين کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترين

و بهترين معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امّا اين بار، نام تدى در پايان نامه کمى طولاني تر شده بود:

دکتر تئودور استودارد.

> 

 ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه ديگرى رسيد. تدى در اين نامه گفته بود که با دخترى

آشنا شده و مي خواهند با هم ازدواج کنند. او توضيح داده بود که پدرش چند سال پيش فوت شده و از

خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کليسا، در محلى که معمولاً براى

نشستن مادر داماد در نظر گرفته مي شود بنشيند. خانم تامپسون بدون معطلى پذيرفت و حدس بزنيد

چکار کرد؟

 او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگين ها به دست کرد و علاوه بر آن، يک شيشه از همان  

عطرى که تدى برايش آورده بود خريد و روز عروسى به خودش زد.
 

تدى وقتى در کليسا خانم تامپسون را ديد او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش

گفت: خانم تامپسون ازاين که به من اعتماد کرديد از شما متشکرم. به خاطر اين که باعث شديد من

احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم. و از همه بالاتر به خاطر اين که به من نشان داديد

که مي توانم تغيير کنم از شما متشکرم. خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد:

تدى، تو اشتباه مي کنى. اين تو بودى که به من آموختى که مي توانم تغيير کنم. من قبل از آن روزى که

تو بيرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه  تدريس کنم.

>

بد نيست بدانيد که تدى استودارد هم اکنون در دانشگاه آيوا يك استاد برجسته پزشکى است و بخش

سرطان دانشکده پزشکى اين دانشگاه نيز به نام او نامگذارى شده است ! 

>   

 همين امروز گرمابخش قلب يک نفر شويد... وجود فرشته ها را باور داشته باشيد و مطمئن باشيد که

محبت شما به خودتان باز خواهد گشت...

 دوستان عزیز لطفا ب ادرس زیر برید و در نظر سنجی و نظر ها شرکت کنید.

                                                         www.3kallepook-sampad.blogfa.com

میدانم ممکن است بعضی از این جمله ها تکراری باشن ولی یک بار دیگه همه ی آن ها را بخوانید:

رودخانه های آرام تر عمیق ترند

برای آدم های فعال هفت روز هفته دارای ۷ امروز و برای آدم های تنبل دارای ۷ فردا است

مردان بزرگ اراده می کنند و مردان کوچک آرزو

پرسش های ما افکار ما را می سازند

اگر دنبال موفقیت نروید خودش به دنبال شما نخواهد آمد

جهان هر کس به اندازه ی وسعت فکر اوست

به زبانت اجازه نده قبل از اندیشه ات به کار افتد

بزرگترین اشتباه آن است که انسان از اشتباه کردن بترسد

برای شاد کردن دیگران آرزوهایشان را بفهم

به یاد داشته باشیم که همه ی ما در زندگی لیز می خوریم٬پس بهتر است که همیشه دست در دست هم راه برویم.

کسانی که گذشته را فراموش می کنند٬ مجبور به تکرار آن هستند

فرق طوفان و نسیم در نوع برخورد آن هاست